Systir mín rostungurinn

Ingibjörg er eins og rostungur. Eða, ef tennurnar hennar væru uppi og næðu svona langt niður, alveg niður fyrir höku, þá væri hún eins og rostungur. Og þá gæti hún sigrað ísbjörn. Alla vega stundum. En ísbirnir eru samt mjög sterkir, þeir sigra eiginlega alltaf.

Tennur

Loksins er þetta að gerast, tvær farnar á tveimur dögum! Ingibjörg Gísela er einmitt með þessar tvær sem vantar í mig (ekki sömu tennurnar samt). Í morgun var ég að horfa á tennurnar hennar og velta vöngum og sagði við mömmu, Ingibjörg er eins og rostungur! Ha, sagði mamma, hún fattaði þetta ekki alveg. Já sko ef tennurnar væru uppi og þær væru svona langar (og svo teiknaði ég með fingrinum frá efri vör og niður fyrir höku) þá væri hún eins og rostungur. Og þá gæti hún sigrað ísbjörn!

6 ára og með reglurnar á hreinu

Þá er ég orðinn 6 ára, það var nú meira fjörið. Ég bauð öllum strákunum úr bekknum mínum og við vorum 17 hérna heima. Pabbi var veikur og Ingibjörg Gísela litla systir mín vildi bara vera í fanginu á mömmu, en sem betur fer var gott veður og Rósa Elísabet stóra systir og tvær vinkonur hennar voru í veislustjórastuði. Þær stjórnuðu leikjum, minntu strákana á að nota innirödd og á meðan við borðuðum pylsurnar og kökuna átti bara að nota munninn til að borða en ekki tala. Þetta var rosalega skemmtilegt afmæli og ég sagði við mömmu eftir á að hún hefði sko átt að eiga þetta afmæli, það var svo ótrúlega gaman. Eftir afmælið fórum við síðan í labbitúr á kaffihúsið og í ísbúðina, og ég fékk að vaka langt fram á kvöld og horfa á menningarnætur-flugeldasýninguna af svölunum. Mér finnst frábært að vera orðinn svona stór, ég er líka orðinn mjög sjálfstæður, hjóla upp á battó og út um allt hverfi að finna vini til að leika við.

 Ég er líka alveg sérstaklega samviskusamur og passasamur með reglurnar. Ég passa til dæmis mjög vel upp á að nota tannþráð á hverju kvöldi. Í sumar fórum við í Víðihlíð og mamma gleymdi að taka tannþráðinn með. Ég var alveg ómögulegur yfir þessu um kvöldið en mamma lofaði að kaupa tannþráð daginn eftir og þá skyldum við "tannþráða" sérstaklega vel. Svo fórum við í búð daginn eftir, en tannþráðurinn varð eftir á kassanum. Þá var mér nú nóg boðið þegar ég átti að fara að sofa annað kvöldið í röð án tannþráðar og sagði við mömmu, nú koma Karíus og Baktus á milli tannanna í nótt, ég veit það alveg!

 Við fórum líka í útilegu í sumar, vorum á tjaldstæðinu í Galtalækjarskógi í 6 daga. Mamma og pabbi voru búin að tala við tjaldvörðinn en voru ekki búin að borga neitt. Þegar ég komst að þessu varð ég alveg hneykslaður og sagði, þetta kalla ég nú að stelast! Það var annars rosalega gaman í tjaldinu, frábært veður og við gerðum margt skemmtilegt. Við keyrðum meðal annars jeppaslóð upp á bak við Næfurholtsfjöll þar sem er hraun og vikur úr Heklu um allt. Mamma sýndi okkur vikur og leyfði Rósu að halda á til að finna hvað þetta væri létt. Þá vildi ég auðvitað líka fá að halda á svona viku.

 En nú er ég byrjaður í skólanum og það er nú gaman. Ég er orðinn vel læs og var að lesa myndabók fyrir mömmu. Þar stóð til dæmis 'strokleður'. Þetta fannst mér nú ekki rétt, þetta átti að vera 'strokleðir' af því það voru margir. Um daginn var ég líka að leiðrétta pabba, sagði honum að þúsund plús þúsund væri milljón. Pabbi vildi ekki alveg trúa mér og spurði hver hefði sagt mér það. Einn annar pabbi sem er sextíu ára, sagði ég þá. Það vita allir að sá sem er elstur veit best.

Nokkur gullkorn

Mamma: Ert þú alveg troðfullur af stælum núna?
Ég: Nebbsöríbobb!

‎"Mig svíður í hjartað, þetta er svo gott" - um grillaða samloku með skinku, osti og kokteilsósu.

‎"Holli maginn minn er alveg tómur", sagði ég eftir að hafa borðað ís. Þá fékk ég lifrarpylsusneið, borðaði tvo bita og sofnaði svo í stofusófanum.

‎"Mamman hennar Línu er álfur uppi í geiminum"

Ég: Ég sækjaði þrjá leiki
Mamma: Það heitir reyndar "ég sótti"
Ég: Nei það heitir dánlódaði

Einu sinni ætlaði ég að horfa á teiknimyndina um Rúdolf með rauða nefið. Öll hin hreindýrin stríddu Rúdolf á rauða nefinu og svo dæmdi dómarinn í flugkeppninni hann úr leik fyrir að vera með sjálflýsandi nef. Þá var mér nóg boðið, ég gat ekki þolað meira svona sorglegt svo ég skipti bara um mynd.

Rósa Elísabet: "Þessi mynd er á ensku Guðmundur"
Ég: "Er verið að tala um ávexti og liti í henni?"
Rósa: "Nei"
Ég: "Oh þá skil ég ekki neitt!"

Mamma fór með mig í búðina að velja föt fyrir jólin. Mér leist ekki á neitt og fannst fötin sem ég var í alveg nógu fín jólaföt. Þangað til ég sá jakkaföt, þá kom ekki neitt annað til greina. Rósa reyndi að útskýra fyrir mér að þau væru dálítið dýr, en þá sagði ég, "það skiptir ekki máli hvað þetta kostar, bara hvað þetta er flott!". Fötin fékk ég, og var ótrúlega ánægður með þau. Sérstaklega bindið sem verður sko alltaf að sjást, það er sett yfir vestið, jakkann, og yfir úlpuna ef því er að skipta.

Daginn fyrir bolludag sagði mamma að við ætluðum í gönguferð út í hraun og svo að baka bollur. Ég misskildi aðeins og hélt að við ætluðum að fara út í hraun að tína bollur.

"Þú getur ekkert þrífið mig í framan, þú þrífdir á peysuna mína!" sagði ég dauðhneykslaður, tók þvottapokann af mömmu og gerði vandlegt uppstrok, niðurstrok, vinstristrok og hægristrok, eins og ég lærði hjá ömmu minni.

Þetta fullorðna fólk veit ekki neitt

Mamma er svo rugluð, hún heldur að ég hafi verið tveggja ára þegar ég lærbrotnaði. Ég er margoft búinn að segja henni að ég var svona 3-4 ára, og ég var sko ekki með bleiu, ég man þetta vel. Svo heldur hún líka að ég hafi ekki farið í Maríuhænuna í Gröna Lund skemmtigarðinum í sumar, hún segir að ég hafi ekki viljað fara af því hún var svo hræðileg. Það endaði með því að ég sagði við hana, mamma veistu hvað ég held? Ég held að heilinn minn sé betri en heilinn þinn.

Ég er ekki lengur hrifinn af heyböggum

Þessu lýsti ég yfir ákveðinni röddu svo ekki fór á milli mála að þetta yrði ekki meira rætt, heybaggar höfðu misst aðdráttaraflið. Heybagga-tímabilið hófst í Eyjafirði, þremur vikum áður, þar sem mér leiddist í bílnum og mamma reyndi að vekja áhuga minn á hinu og þessu sem hægt var að finna í sveitinni. Dýr eru alltaf skemmtileg, traktorar eru ágætir, en heybaggarnir voru af einhverjum ástæðum lang skemmtilegastir. En þarna í Svíþjóð þremur vikum síðar var þessu tímabili í lífi mínu semsagt lokið, og ekki meira um það að segja.

Annað var mun skemmtilegra í bílnum og það var spurningaleikurinn okkar Júlíu frænku minnar. Við skiptumst á að semja og spyrja hvort annað spurninga sem tengdust heimsókn okkar í Kolmården dýragarðinn í Svíþjóð. Júlía byrjaði:
Af hverju labbaði snjóhlébarðinn hring eftir hring? (upp við glerið þar sem fólkið stóð, og horfðist í augu við þá sem horfðu á hann)
* Af því að hann var að bíða eftir að fá mat
* Af því að hann vissi ekki hvaða mann hann ætti að velja (rétt svar)
Svo spurði ég:
Af hverju geta fuglarnir flogið?
* Af því að þeir eru með vængi
* Af því að lífið er þannig (rétt svar)
Og þannig héldum við lengi áfram, þetta var mjög skemmtilegur spurningaleikur og ég vildi að ég myndi fleiri spurningar og svör því þetta var mjög sniðugt allt saman hjá okkur.

Í dag var haldið upp á fimm ára afmælið mitt. Það var gett gott krem á afmæliskökunni og við Rósa máttum aðeins smakka á því sem varð eftir í skálinni. Rósu fannst ég borða of mikið af kremi og vildi meina að maður fengi illt í magann ef maður borðaði mikið krem. Ég vissi nú betur, og sagði henni að ég ætti svona lífið-er bók, ég væri reyndar búinn að henda henni, en þar hefði ég heyrt að maður ætti að borða mikið af kremi. Svona veit maður nú margt um heiminn þegar maður er fimm ára.

Smá fréttir af mér

Tíminn líður, ég er löngu orðinn fjögurra ára og er kominn langleiðina að verða syndur. Ég byrjaði á sundnámskeiði fyrir áramót og var eldsnöggur að komast upp á lagið. Ég er líka í krílafimleikum á sunnudagsmorgnum og finnst það afskaplega skemmtilegt, eins og sundið. Ég kann alla stafina og er aðeins byrjaður að reyna að setja þá saman, en ég er nú ekki orðinn fluglæs eins og hún Rósa systir mín var á þessum aldri, enda er ekkert að marka hana :-)

Ég skríð upp í ból til mömmu á hverri nóttu, það er svo þægilegt að kúra þar. Síðustu nótt var ég dálítið órólegur þegar ég kom upp í. Fyrst spurði ég mömmu hvar Sigurður Pétur væri, hann var hjá mömmu sinni. Svo spurði ég um Rósu, hún var sofandi í rúminu sínu. Loks spurði ég um hundinn sem var líka á vísum stað og þá róaðist ég. Þegar mamma fór að spyrja mig út í þetta í morgun þá sagði ég henni að ég hefði verið hræddur um að ljónið hefði tekið þau. Hvaða ljón, spurði mamma eins og kjáni. Manstu ekki, sagði ég þá, þegar við sáum ljónasporin. Og svo teiknaði ég ljónaspor í lófann á mér, með fimm strikum og hring fyrir neðan. Eins gott að ljónið tók engan úr fjölskyldunni minni!

Í gær vorum við að koma frá Akureyri, og fengum kvöldmat hjá ömmu og afa í Hjallabrekku áður en við fórum heim. Á leiðinni þaðan sagðist ég allt í einu vera svangur. Mamma tók ekki mikið undir það, sagði að ég hefði átt að borða hjá ömmu og afa, og það væri heldur enginn matur til heima. "Eru ekki til kringlóttu eplin?", spurði ég þá. Þegar mamma loksins fattaði að ég var að meina þurrkuðu eplasneiðarnar sem við vorum með í nesti í bílnum þá viðurkenndi hún að þær væru vissulega til. "Þá er nú ekki alveg matarlaust!", sagði ég.