Sagan af því þegar ég kom heim

Það var nú ekki alveg jafn dramatískt þegar ég kom heim eins og þegar ég fór á spítalann, en það gerðist samt frekar óvænt. Það voru liðnar þrjár vikur og einn dagur frá því ég brotnaði og eftir því sem mamma og pabbi komust næst þá stóð ekkert til að taka mynd af fætinum fyrr en það væru liðnar alveg fjórar vikur. En svo þarna um nóttina runnu umbúðirnar á brotna fætinum til og hann datt niður úr strekknum. Það var kallaður út læknir og búið aftur um fótinn, en ákveðið að taka mynd um morguninn til að ganga úr skugga um að allt væri í lagi. Pabbi var með mér og sá myndina og honum fannst myndin líta hræðilega út, beinendarnir á misvíxl og bara allt ónýtt! Læknirinn var í aðgerð svo hann komst ekki strax til að skoða myndina en átti að koma stuttu síðar, og þegar mamma heyrði þetta allt saman þá ákvað hún strax að drífa sig til okkar. Þannig að það var eiginlega bara tilviljun að þau voru bæði hjá mér þegar læknirinn kom stormandi inn og sagði að myndin liti svo rosalega vel út að ég þyrfti bara ekkert að vera í strekknum lengur!

Þá er það víst þannig að þegar beinið fer svona alveg í sundur þá verður að setja það saman á misvíxl, annars bætist nýr vöxtur við lengdina á beininu og brotni fóturinn verður lengri en hinn. Og þetta var bara allt alveg eins og það átti að vera, svo það var drifið í að klippa niður fæturna og taka af mér umbúðirnar. Mér leist sko ekkert á það, enda höfðu mamma og pabbi augljóslega ekkert getað undirbúið mig fyrir þetta. Ég öskraði og grét, "fæturnir eiga að vera uppi" sagði ég, og "ég á að vera í rúminu mínu, ekki á gólfinu!". En það var nú svolítið þægilegt þegar þetta var allt yfirstaðið og ég gat kúrt mig notalega undir sæng.

Ég ætlaði samt ekkert að vilja úr rúminu, vildi ekki að neinn héldi á mér og bara liggja flatur í örygginu sem ég var búinn að finna mér í rúminu. Við vorum einn sólarhring í viðbót á sjúkrahúsinu og mamma og pabbi færðu mig (við hávær mótmæli) yfir í annað rúm sem var hægt að reisa aðeins við, og ég komst síðan að því að var bara ansi þægilegt. En svo var það ekkert umflúið lengur, "bráðum" varð "núna" og ég fékk ekki að fresta því lengur að fara heim. Mamma og pabbi keyrðu mig alveg út á stétt í rúminu og svo bara tóku þau mig upp og settu í bílstólinn minn. Úff hvað ég var hræddur! En svo þegar ég var kominn í stólinn og í beltið mitt og fannst ég öruggur aftur, þá var þetta bara alveg frábært. Og það var svo gaman á leiðinni heim, ég sá steina og gras og sjó og alls kyns skemmtilega hluti, ég var svo spenntur :-)


Þegar ég kom heim brá pabba og mömmu svolítið að sjá hvað ég var veikburða, ég gat eiginlega ekki haldið haus og alls ekki setið óstuddur, ég prófaði svolítið að sitja í hægindastól með púða í kringum mig, og svo kom fíni matarstóllinn sér vel. En fyrsta daginn fannst mér best að liggja bara í rúminu mínu og leika mér þar. En strax daginn eftir fór ég að braggast mikið og á þriðja degi var ég farinn að geta setið á gólfinu og þá var ég nú ekki lengi að komast af stað með því að ýta mér áfram á rassinum. Pabbi er svo búinn að vera rosa duglegur að þjálfa mig í heita pottinum og baðkarinu, og núna rúmlega viku seinna er ég farinn að ganga með og príla upp á borð og stóla. Það er líka mikill hugur í mér, mig langar mikið til að geta labbað aftur og það eru örugglega ekki margir dagar þangað til ég get það.

Eina viku í einu

Ennþá hangi ég á spítalanum, og hef það nú bara nokkuð gott. Það er komin ágætis rútína í daginn hjá okkur, ég vakna oftast frekar snemma og horfi á smá Múmínálfa eða Stubba fyrir morgunmatinn. Í morgunmat borða ég hafragraut og slátur, og svo fer ég á leikstofuna. Þar leik ég með dót, spjalla við kennarana og horfi á hina krakkana fram undir hádegi, en þá fer ég upp og borða hádegismatinn. Í hádeginu eru líka vaktaskipti hjá pabba og mömmu.

Eftir matinn legg ég mig og fer svo aftur í leikstofuna í smástund eftir lúrinn. Fram að kvöldmat eru göngutúrar svo vinsælastir, þá förum við að skoða fiskana, leikum aðeins með dótið í biðstofunni á bráðamóttökunni og stundum förum við langa langa ganginn alla leið yfir í eldhúsið sem er alveg hinum megin við gamla spítalann. Það er sko hressandi fyrir mömmu og pabba, aðeins á fótinn og rúmið mitt er nú ekkert létt með öllum útbúnaðinum á! Svo er setustofa inni á deildinni þar sem er ágætis tilbreyting að hanga og leika, og stundum förum við göngutúr um ganginn fyrir framan deildina þar sem eru listaverk úr þæfðri ull og blúndum og svona ýmsum efnum. Þau eru mjög skemmtileg, þetta eru hringir og hver með sínum lit; gulur, appelsínugulur, rauður, grænn, blár og fjólublár. Og uppáhaldið mitt er appelsínugulur. Svo koma amma og afi líka yfirleitt í heimsókn seinni partinn.

Svona líða dagarnir, alla vega virkir dagar. Helgarnar eru aðeins lengri að líða því þá er leikstofan lokuð. En þá reyna pabbi og mamma bara að vera ennþá duglegri að leika við mig og labba með mig um spítalann. Og ég horfi kannski aðeins meira á sjónvarpið. Svo fer þetta nú að styttast, við erum búin að vera tvær og hálfa viku, og við þurfum vonandi ekki að vera meira en fjórar.

Sagan af því þegar ég slasaðist

Þetta var ósköp fallegur miðvikudagur, vorlykt í loftinu og gaman að leika úti. Rósa Elísabet var að leika við tvær vinkonur og fékk að bjóða þeim í mat. Við borðuðum frekar snemma því mamma var að fara á námskeið, og eftir matinn fóru stelpurnar út að labba með dúkkuvagnana sína. Mér finnst líka gaman að labba með dúkkuvagn, og stelpurnar voru svo góðar að leyfa mér að koma með. Við fórum á róluvöll sem er smá spotta í burtu, en öll leiðin er á göngustíg og langt frá allri umferð svo það var allt í lagi. Við hliðina á róluvellinum er fótboltavöllur, og í kringum hann eru smá grasbrekkur þar sem ég fór að leika mér við að hlaupa niður eins hratt og ég gat. Allt í einu datt ég um fæturna á mér og vissi ekki fyrr en ég lá í grasinu og gat ekki hreyft hægri fótinn. Ó hvað það var sárt! Rósa Elísabet hljóp heim og sótti pabba á meðan vinkonurnar pössuðu mig, og pabbi kom og fór með mig heim, hann hélt að ég hefði kannski snúið mig eða eitthvað.

En þegar við vorum komnir þangað og ég hélt bara áfram að öskra meira og meira þá leist pabba ekki á blikuna. Hann lagði mig í sófann og skoðaði fótinn og sá að ég var bólginn og með djúpt mar á lærinu, og við minnstu hreyfingu á fætinum öskraði ég hræðilega. Þá hringdi hann í mömmu og hún stökk út af námskeiðinu og brunaði heim. Þau sáu að það væri ekki hægt að láta mig sitja í bílstólnum til að koma mér á sjúkrahús, svo þau hringdu í neyðarlínuna. Fyrst kom slökkvibíll með sjúkraliðum sem hjálpuðu til við að reyna að láta mér líða aðeins betur og svo eftir smástund kom sjúkrabíllinn. Mér leist náttúrulega ekkert á neitt af þessu, fullt af ókunnugum mönnum og svo fann ég auðvitað alveg hræðilega til. En það var ekki um neitt að velja, ég varð að fara í sjúkrabílinn og mamma lagðist með mér á rúmið og þá var ég ekki eins hræddur. Mér fannst samt alveg eins og ég væri að detta, það var svo skrítið að keyra svona liggjandi.

Á slysó keyrðum við beint inn og læknirinn kom og skoðaði mig, svo þurftum við að bíða svolitla stund eftir að komast í myndatöku í stóru myndavélinni, en þegar myndin var komin þá fór það ekkert á milli mála að ég væri brotinn, lærbeinið var alveg í tvennt og endarnir stóðu hvor í sína áttina. Þá var búið að koma fyrir æðalegg og ég gat fengið sterkt og gott meðal og fór loksins að líða nógu sæmilega til að ná að sofna, enda var klukkan þá orðin ellefu um kvöld. Svo var farið með mig upp á skurðstofu þar sem ég var svæfður og brotið síðan rétt af og báðir fæturnir strekktir upp í loft. Það verður nú alveg að viðurkennast að mömmu og pabba brá pínu þegar þau sáu mig! Og svo brá þeim ennþá meira þegar læknirinn sagði þeim að svona yrði ég að vera í 3-4 vikur!!

En það var auðvitað ekkert annað í boði en að sætta sig við það og mamma og pabbi æfðu sig í því á meðan þau sátu á gjörgæslunni og horfðu á mig og biðu eftir að ég vaknaði úr svæfingunni. Þegar ég síðan vaknaði var ég fluttur inn á bæklunarskurðdeild þar sem við mamma lúrðum um nóttina en pabbi fór heim og reyndi að sofa dálítið þar. En það sváfu nú allir frekar lítið þessa nótt og pabbi var kominn til okkar snemma morguninn eftir. Þórður frændi var svo góður að gista heima og passa Rósu og koma henni í skólann, og hann og afi og amma eru líka búin að hjálpa okkur mjög mikið síðan.

Upp úr hádegi daginn eftir var tekin önnur mynd, og þar sem allt leit vel út þar þá fengum við leyfi til að fara yfir á Barnaspítalann þar sem við gætum komið okkur fyrir til að vera næstu vikurnar. En það var nú ekki einfalt mál að koma mér þangað, þar sem ég er fastur í stóru rúmi með grind yfir sem lappirnar eru festar í, þá dugði ekkert minna en sendibíll. Mamma og pabbi fóru með mér inn í sendibílinn og tvö löggumótorhjól keyrðu á undan svo við gætum keyrt beina leið og þyrftum ekkert að stoppa á ljósum eða í umferð, en við keyrðum mjög rólega.

Á Barnaspítalanum fengum við svo einkastofu og það fer alveg ljómandi vel um okkur þar, eins vel og hægt er miðað við aðstæður. Fyrstu sólarhringarnir voru ansi erfiðir, ég átti erfitt með að sofna, fékk alltaf kippi þegar ég var að festa svefninn, sem voru svo sárir að ég þurfti að fá bæði morfín og vöðvaslakandi lyf til að ná að sofna. Svo átti ég auðvitað erfitt með að skilja þetta allt saman og stakk upp á ýmsum leiðum út úr kringumstæðunum, eins og að fara aftur í sjúkrabílinn og heim, út í garð, eða bara einfaldlega niður úr rúminu.

En nú er þetta allt að venjast, ég finn ekki næstum því eins mikið til lengur, er farinn að sætta mig ágætlega við að liggja í rúminu, og er meira að segja laus við æðalegginn sem var ótrúlega gott! Mér leiðist auðvitað dálítið, en þá er nú gott að geta farið á leikstofuna, eða bara keyra svolítið í rúminu um gangana ef hún er lokuð. Stundum verð ég líka mjög pirraður, hendi dótinu í gólfið og segi að allt sé oj! Þá er ég líka orðinn þreyttur, enda hef ég ekki verið að sofa nógu mikið en nú er það líka að lagast. Mamma og pabbi skiptast á að vera hjá mér, og það hafa margir komið að heimsækja mig. Og svona hangi ég bara næstu 2-3 vikurnar.

Nóg komið af skíðum

Ég var nú ekki alveg að nenna að renna mér í dag, eftir fyrstu ferð stakk ég upp á að fara núna í bílinn og ég vildi ekkert standa sjálfur eða neitt. Á endanum sagði ég mömmu að ég þyrfti að fá nýja bleiu, svo pabbi brunaði með mig heim og skipti á mér. Það reyndist síðan vera algjör óþarfi, þetta var bara snjallræði hjá mér til að sleppa af skíðunum. Ég steinsofnaði svo í bílnum á leiðinni aftur upp í fjall, ég var bara úrvinda af þreytu eftir allt fjörið síðustu daga. Þegar ég var búinn að hvíla mig var ég nú alveg til í að fara aftur á skíðin, en þá voru allir búnir í fjallinu. Ég skelli mér bara aðeins á morgun áður en við leggjum af stað heim.

Skíðasnillingur

Ég er búinn að vera að renna mér á skíðunum síðustu tvo daga hérna á Akureyri, og búinn að vera ótrúlega duglegur. Mér finnst rosa gaman á skíðum og er alveg hættur að vera hræddur eins og var í desember þegar ég fór fyrst. Ég er líka búinn að fara í sund og út í garð að leita að fyrsta skammti af páskaeggjum. Það er rosa gaman hjá okkur, enda fullt hús af krökkum í húsinu hjá ömmu og afa. En mér fannst skrítið að amma og afi væru ekki hérna, og leitaði dálítið að þeim. Ég leitaði líka dálítið að kisunni, mamma segir að hún sé dáin en ég er ekki sammála því, kisan er góð!

Slæmur draumur

Eldsnemma einn morguninn vaknaði mamma við það að ég var eitthvað að bylta mér og segja eitthvað sem hún skildi á endanum að þýddi Rósa skera. Hvað er Rósa að skera? spurði hún. Pabba! svaraði ég þá. Mamma sagði þá að þetta væri bara draumur og það væri allt í lagi. Hvar er pabbi? spurði ég. Mamma benti hinum megin í rúmið og þegar ég sá að pabbi lá þar og að það var ekki búið að skera hann niður þá gat ég sofnað vært aftur.

Soldið stór

Ég er aðeins farinn að æfa mig að vera stór og ekki vera með neina bleiu. Ég er ægilega ánægður með mig og finnst þetta mjög þægilegt. En ég kann nú ekki mikið á það hvað maður á síðan að gera. Mamma hélt reyndar að ég ætlaði að vera algjör snillingur í fyrsta skiptið sem ég var bleiulaus, þá kom ég hlaupandi inn í stofu og sagði pissa! Mamma spratt upp úr sófanum og hljóp á eftir mér að hún hélt inn á bað. En þá hélt ég nú bara áfram alla leið inn í herbergi og sýndi henni hvar ég var búinn að pissa á gólfið :-D