Montnastur

Ég er sætasti og montnasti afmælisstrákur dagsins, í dag er ég nefnilega eins árs og lang flottastur eins og alltaf. Ég er alveg að fara að ganga, er farinn að ná að taka nokkur skref og er mjög duglegur að æfa mig. Ég fór í skoðun áðan og er 81 sentimetri og rétt tæp 12 kíló. Ég fékk líka sprautu í fótinn, ég varð alveg steinhissa en orgaði ekki neitt. Svo fór ég bara aftur í leikskólann minn þar sem ég uni mér vel. Á eftir kemur pabbi heim frá útlöndum og ég fæ pakka. Svo ætlum við að hafa köku í eftirmat samkvæmt pöntun frá stóru systur minni, en svo verður smá veisla á sunnudaginn fyrir okkur pabba og önnur einhvern tímann á næstunni fyrir frændfólkið mitt sem er ekki í bænum núna um helgina. Reyndar verðum við sjálf ekki í bænum næstu tvær helgar, svo þetta verður eitthvað púsluspil, en við finnum eitthvað út úr því.

Leikskólastrákur

Ég held nú það, þá er ég byrjaður í aðlögun á leikskólanum. Það gekk svona líka ljómandi vel hjá okkur í morgun, ég réð mér varla af kæti yfir dótinu og krökkunum og öllu saman. Ég hafði heldur ekkert miklar áhyggjur af því hvar mamma var, vonandi verður áfram svona gaman hjá mér þegar hún fer að skilja mig eftir.

Ég er náttúrulega búin að vera í sumarfríi, stóra systir segir nú betur frá því, en ég er búinn að fara í útilegu og til Þýskalands og í Víðihlíð. Mér fannst mjög gaman í tjaldinu að geta náð í alla hluti, það eru nefnilega engar háar hillur og skápar í tjaldi. Ég er búinn að vera að æfa mig að taka fyrstu skrefin, náði mest þremur skrefum í Víðihlíð svo þetta er alveg að koma hjá mér. Ég er líka búinn að synda dálítið í sumarfríinu og leika mér heilan helling úti. Það finnst mér alveg frábært, ég held ég verði mikið útidýr eins og stóru systkini mín.

10 mánaða

Þá er ég búin í 10 mánaða skoðuninni, loksins og ekki seinna vænna því ég á nú ekki nema viku eftir í að verða 11 mánaða. Ég fékk þá umsögn að ég væri heldur á undan í hreyfiþroska, og helsta heilsufarsatriðið sem þyrfti að passa upp á með mig væri að hafa allt öruggt í kringum mig af því hvað ég er orkumikill og kaldur. Ég er ekki bróðir systur minnar fyrir ekki neitt!

Ég er ágætlega frískur, vonandi held ég því bara áfram þar sem við erum nú að fara að drífa okkur í sumarfrí. Ég fékk einhver útbrot í síðustu viku sem voru sennilega ofnæmisviðbrögð við sýklalyfinu sem ég fékk við eyrnabólgunni. Vonandi er það samt eitthvað annað í lyfinu heldur en pensillínið sem ég er með ofnæmi fyrir, en það kemur í ljós í haust.

Júlía frænka mín er búin að vera á Íslandi síðustu daga og við erum búin að leika okkur saman bæði heima hjá mér og hjá ömmu og afa í Hjallabrekku. Við leikum okkur þannig að hún tuskar mig til og ég harka af mér þangað til hún gengur of langt, þá orga ég. En svo er hún líka stundum góð við mig og leyfir mér að hafa smá dót.

Snarbatnað

Alveg er þetta ótrúlegt, eins og ég var veikur í gær og búinn að vera það í þrjá daga, þá bara allt í einu batnaði mér klukkan sex í gær. Ég er nú heima í dag að jafna mig, en ég er alveg orðinn hitalaus. Ósköp erum við fegin!

Og þá er best að ég segi ykkur aðeins frá fyrstu útilegunni minni. Hún gekk nú ekki alveg eins og í sögu. Það gekk nú alveg ágætlega að sofna í tjaldinu og fór bara vel um mig. En ég var samt hálf óvær, rumskaði oft og var dálitla stund að róa mig. Ég veit ekki hvort það var af því að ég var að sofa í fyrsta skipti í tjaldi, eða hvort það var út af eyrunum, eða krökkunum sem höfðu leigt sumarbústaðinn við hliðina á tjaldstæðinu og voru þar með brjálað partí alla nóttina, í ca. 10 metra fjarlægð frá tjaldinu okkar. Kannski var það bara allt þetta í bland. Svo undir morgun þegar fór loksins að sljákka í partíinu þá kom þvílíkt rok að tjaldið hristist allt til og þá gat ég ekki sofið lengur, við mamma fórum því á fætur klukkan hálfsex og höfum nú verið hressari.

En svo þraukuðum við nú bara þangað til ég var tilbúinn að leggja mig aftur, þá fórum við inn í hús með svefnpokagistingu sem var þarna við tjaldstæðið (ekki það sama og krakkarnir voru í, þó við hefðum kannski bara átt að fara þangað og reka þau úr rúmunum) og sváfum þar í næstum þrjá tíma, mikið var það gott! Svo fórum við í bíltúr (sem ég var ekki hæstánægður með) og á kaffihúsið á Hellnum og í lautarferð við rætur Snæfellsjökuls.

Um kvöldið fengum við mamma og Rósa Elísabet svo að sofa inni í húsinu. Pabbi og Sigurður Pétur sváfu í tjaldinu með Gabríel og við hefðum alveg getað sofið þar líka, krakkarnir voru greinilega dálítið þreyttir og heyrðist ekkert í þeim þá nótt. En það var samt líka ósköp notalegt að sofa inni og við sváfum mjög vel.

Á sunnudaginn var aftur farið í bíltúr (hvað er eiginlega að þessu fólki) og svo keyrðum við heim og ég grenjaði næstum allan tímann í halarófunni inn í bæinn, þangað til Sigurði Pétri tókst að svæfa mig rétt áður en við komum inn í Mosfellsbæ. Vonandi verð ég samt kátari í bílnum næst þegar við förum eitthvað, þá verð ég líka vonandi alveg frískur.

Fárveikur

Alveg er þetta ömurlegt, hásumar og ég er ennþá að veikjast. Nú er ég víst kominn með eyrnabólgu, fór til læknis á mánudagsmorguninn og fékk sýklalyf sem ég er mjög duglegur að taka. En ég hlýt að vera með eitthvað annað líka, því ég er búinn að vera með háan hita síðan, er ótrúlega slappur og rellinn og ómögulegur á allan hátt.

Það er annars búið að vera mikið um að vera hjá mér, um síðustu helgi fór ég í útilegu og helgina þar á undan til Akureyrar. Ég var nú ekki hrifinn af því að vera í bílnum, ég á ekki mjög auðvelt með að sofna þar og mér bara leiðist og verð frekar fúll. Í útilegunni föttuðum við þó að ég elska Mika (poppari sem var að gefa út disk sem Sigurður Pétur á), sérstaklega fjörugu lögin spiluð nógu hátt.

Á Akureyri vorum við náttúrulega að heimsækja ömmu og afa. Það var ósköp gaman og notalegt. Við kíktum í bústaðinn á Svalbarðseyri þar sem við hittum Bjarna frænda og fjölskyldu hans. Það var frábært veður og ég sat úti í grasinu og lék við Rósu Elísabetu og Brynju frænku mína. Ég held að minns hafi verið tuskudúkkan. Svo var sautjándi júní og við fórum í bæinn og svo í bíltúr að borða ís. Eftir hátíðahöldin keyrðum við heim, við Rósa byrjuðum á að sofna í klukkutíma og vöktum svo það sem eftir var af leiðinni heim. Ég grenjaði frekar mikið, enda var klukkan orðin ellefu þegar við komum heim og ég varð heldur en ekki feginn að leggjast í rúmið mitt og steinsofna á stundinni.

Jæja, nú nenni ég ekki að skrifa meira í bili, hangi í löppunum á mömmu og grenja. Við segjum frá útilegunni seinna.

Löngu batnað

Jájá, ég er löngu orðinn hress og kátur og kominn heim. Ég náði mér sem betur fer að mestu á föstudaginn, þannig að ég gat spókað mig um Róm í kerrunni minni um helgina. Ég leit aðeins við í Vatíkaninu, en nennti nú ekki að heilsa upp á páfann, það voru svo ægilega margir gestir hjá honum. En ég sá Pantheon og Piazza Navona sem eru uppáhaldsstaðir mömmu og pabba, og ég sá líka spænsku tröppurnar og gosbrunna og kirkjur hér og þar, sat á kaffihúsum og drakk mjólk úr pela, sjarmeraði alla sem ég sá og fékk heilan haug af fingurkossum. Við flugum síðan heim á sunnudaginn, það var ömurlegt. Sérstaklega í fluginu frá Róm til Stanstead, mér hundleiddist, var dauðþreyttur og gat ekki sofnað, átti enga mjólk í pelanum mínum, það var hræðilega þröngt og bara tómt vesen. Flugið heim var skárra, og þegar það var ca. hálfnað náði ég loksins að sofna. Þá urðu mamma og pabbi glöð. Svo fór ég bara aftur í daggæsluna mína á þriðjudaginn og er búinn að vera alsæll þar síðan. Mamma hélt að ég þyrfti kannski eitthvað að aðlagast aftur, en það var nú aldeilis ekki. Mér finnst bara frábært að leika við krakkana og borða og sef eins og herforingi. Eru þeir ekki annars mjög duglegir að borða og sofa... :-)

Hélt mér væri að batna

Það reyndist mesti misskilningur. Ég er búinn að vera sárlasinn í alla nótt og allan dag, með háan hita og væli og læt ganga með mig um gólf á milli þess sem ég dorma. Ætli ég sé ekki bara með ofnæmi fyrir útlöndum.